Oddział KWK "Piekary"

Historia kopalni

Kopalnia Węgla Kamiennego „Piekary” jest kopalnią utworzoną przez połączenie 3 byłych kopalń piekarsko-bytomskich „Julian”, „Andaluzja” i „Rozbark”. Po reorganizacjach własnościowych prowadzonych w latach 1998–1999 w Bytomskiej Spółce Węglowej SA, kopalnie te zostały przekształcone odpowiednio w Zakład Górniczy „Piekary”, Zakład Górniczy „Brzeziny” i Zakład Górniczy „Bytom II”.

Kopalnia Węgla Kamiennego "Julian", została przekazana do ruchu 4.XII.1954 r. Zasadnicza część zakładu znajdowała się na terenie gminy Piekary Śląskie, a jedynie szyb wentylacyjno – podsadzkowy wraz ze zbiornikiem podsadzkowym i kilkoma obiektami o mniejszym znaczeniu na terenie gminy Bobrowniki.

W styczniu 2003 roku, za zgodą Ministra Gospodarki, w strukturę Zakładu Górniczego "Piekary" Sp. z o.o. włączona została część sąsiedniego Zakładu Górniczego "Brzeziny" Sp. z o.o., który powstał w 1999 roku poprzez przekształcenie Kopalni Węgla Kamiennego "Andaluzja" istniejącej od 1908 roku. Od lutego 2003 roku ZG „Piekary” został włączony jako jeden z oddziałów do struktury Kompanii Węglowej SA, a od stycznia 2012 r. uchwałą Zarządu KW SA zmieniono jego nazwę na Kopalnia Węgla Kamiennego „Piekary”. W roku 2005, w związku z likwidacją Zakładu Górniczego „Bytom II” (poprzednio KWK „Rozbark” istniejąca od 1883 roku), część jego obszaru została włączona do KWK „Piekary”.

Zatrudnienie

Aktualne zatrudnienie wynosi blisko 2900 osób, z tego ok. 2300 pracowników jest zatrudnionych na dole, a pozostałe niecałe 600 to pracownicy powierzchni.

Zdolności produkcyjne

Zdolności produkcyjne kopalni kształtują się następująco:

• zdolność produkcyjna frontu eksploatacyjnego – 6000 t/dobę
• zdolność produkcyjna transportu pionowego – 14 400 t/d
• zdolność produkcyjna odstawy głównej – 15 000 t/dobę
• zdolność produkcyjna zakładu przeróbczego – 17 000 t/dobę
• zdolność produkcyjna wentylacji – 14 500 t/dobę.

Oferta handlowa

Kopalnia Węgla Kamiennego „Piekary” jest producentem węgla handlowego typu 31.2. Sortymenty produkowanego węgla to kostka, orzech, groszek i miał. Produktem cieszącym się największym zainteresowaniem jest ekogroszek o handlowej nazwie Pieklorz.

Inne istotne informacje o kopalni

Ruch zakładu górniczego prowadzony jest w oparciu o trzy koncesje dla poszczególnych obszarów górniczych:

• dla rejonu Piekary z obszarem górniczym „Piekary Śląskie II” o powierzchni 4,91 km2,
• dla rejonu Brzeziny z obszarem górniczym „Brzeziny Śląskie V” o powierzchni 7,932 km2,
• dla rejonu Rozbark z obszarem górniczym „Rozbark IV” o powierzchni 4,01 km2.

Koncesje są ważne do dnia 31.12.2017 roku i zgodnie z nimi całkowity obszar górniczy Zakładu Górniczego „Piekary” wynosi  16,852 km2 (teren górniczy 20,46 km2).

Roboty górnicze prowadzone są w trzech rejonach:

• w rejonie Brzeziny - w pokładach 419, 504, 506/1, 510 i 615,
• w rejonie Rozbark - w pokładach 501 i 510,
• w rejonie Piekary - w pokładzie 615.

Wydobycie węgla prowadzone jest systemem eksploatacyjnym z zawałem stropu.

Najważniejsze obiekty zakładu górniczego to:

1. szyby wraz z górniczymi wyciągami szybowymi, których ogółem jest 6, z tego 3 na rejonie Piekary (w tym jedyny szyb wydobywczy), 2 na rejonie Brzeziny (z tego w jednym pozostała tylko rura szybowa do poz. 190 m) oraz 1 szyb na rejonie Rozbark,
2. stacje wentylatorów głównych, które znajdują się przy szybach wydechowych Julian II, Dołki i Barbara,
3. zakład przeróbki mechanicznej węgla zlokalizowany na rejonie Piekary,
4. pompownia głównego odwadniania na poz. 438 m na rejonie Piekary,
5. obiekty podsadzki, aktualnie używane jedynie w zakresie przygotowywania mieszanin doszczelniających dla celów profilaktyki pożarowej, znajdujące się przy szybie Julian II i peryferyjnym szybie Dołki,
6. skład materiałów wybuchowych na poz. 438 m rejonu Piekary.

Od września 2005 roku całość urobku wydobywanego we wszystkich 3 rejonach kopalni, kierowana jest na szyb „Julian I”, którym wydobywana jest na powierzchnię, a następnie wzbogacana w zakładzie przeróbczym na Rejonie Piekary.

W połowie 2005 roku rozpoczęto eksploatację pierwszej ściany w byłym filarze ochronnym dla zakładu głównego ZG „Brzeziny”. Od czerwca 2006r. rozpoczęto stopniową likwidację obiektów na powierzchni byłego zakładu Brzeziny. W pierwszym okresie proces likwidacji wstrzymywała skomplikowana struktura własnościowa powierzchni zakładu wynikająca z przekształceń restrukturyzacyjnych w latach 1998–1999 w Bytomskiej Spółce Węglowej SA. Faktycznie proces likwidacji rozpoczął się w lipcu 2007 roku, a kolejność likwidacji obiektów wynikała z przesłanek takich jak:

• odporność obiektów na wpływy prowadzonej eksploatacji górniczej,
• kolejność wyłączania z ruchu poszczególnych obiektów podstawowych i budowlanych,
• kwestia praw własności poszczególnych obiektów,
• brak środków finansowych na roboty likwidacyjne (dopiero w 2007 r. nowa ustawa w sprawie funkcjonowania górnictwa w latach 2008–2015 umożliwiła korzystanie ze środków funduszu likwidacji zakładów górniczych).   

Do zlikwidowania pozostały jeszcze 53 obiekty, z czego do końca 2012r. zostaną zlikwidowane wszystkie obiekty nie związane technologicznie z funkcjonowaniem szybu Żeromski do poziomu 190m (około 43 obiekty).